சக்தி சக்திதாசன்

சந்தம் சிந்தும் சந்திப்பு 276 “ஞாபகங்கள் !” அவை இனிமையா ? இல்லை இதயத்தின் சுமைகளா ? சில நேரங்கள் . . . சிற்சில நேரங்கள் அவை கற்கண்டாய் இனித்துக் கொண்டு . . . அதே நெஞ்சில் . . அதே ஞாபகங்கள் வேறொரு சமயத்தில் வேப்பங்காயென கசக்கின்றனவே ! புரியாத புதிர்களாய் காலச் சக்கரத்தின் சுழற்சிக்குள் சிக்கிக் கொண்டே உருண்டிடும் சிதைந்துபோன ஞாபகங்கள் . . . அவை மட்டும் புரிந்திருந்தால் வாழ்வில் எத்தனை இரவுகளில் மூடாத விழியிமைகள் மூடியிருக்கும் ? காலம் அதற்கென்ன அது தனது போக்கிலே ஞாபகங்களை உலக்கிக் கொண்டு பகடைகளாக எம் உருட்டிக் கொண்டு உருண்டு கொண்டே செல்கின்றதே ! உருண்டு கொண்டே நாமும் ஞாபகங்களின் மீதேறி அடுத்தவரைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் எனும் மாயையில் மூழ்கிக் கொண்டே உருட்டப் படுவதை அறியாமல் ஊமைகளாய் எங்கோ செல்கிறோம் ! ஓ ! அது என்ன . . . சிரிப்புச் சத்தம் பலமாகக் கேட்கிறதே ! ஒரமாய் நின்று ஞாபகங்கள் எமைப் பார்த்து ஓங்காரமாய் ஓலமிட்டு சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறது . . . . சக்தி சக்திதாசன்