உலர்ந்த ஆற்றின் அழுகுரல்

உலர்ந்த ஆற்றின் அழுகுரல் இளமை துள்ளியே நின்றிட இருந்தேன் ஆம்பலும் தாமரையும் அழகாய் பூத்ததே மீன்கள் துள்ளி விளையாடி மகிழ்ந்தன இளைஞர் யுவதிகள் குளித்துக் களித்தனர் எனது வதனத்தைக் கண்டே நின்றனர் அன்பாக நானும் இருந்த காலம் அடியற்ற மரமாகி நீரற்றுப் போனேனே வாட்டம் கொள்ளவே வைத்தது இயற்கை எண்ணமும் துடித்திட ஏங்கியே தவிக்கின்றேன் விண்ணகம் இரங்கியே வான்மழை பொழியாதா கண்ணாக என்னையும் காத்திடவே வராதா நாட்டம் இல்லாத நிலையில் குமுறுவது ஏற்றம் காணவே எட்டிப் பார்க்கிறேன் வருவாயா எனது தாகமும் தீர்ப்பாயா சர்வேஸ்வரி சிவரூபன்