அழிவு

ராணி சம்பந்தர் ஆதி கால மனிதன் பாதிக்காலம் சோதிப்பிழம்பின் இயற்கையோடு மனம் நிறைவாகத் துதி பாடினான் விதிகால விஷம் மோதிடும் காலம் வீதியிலே அனாதையாக அலம்பிட நாதியற்ற கனத்த இதயம் செயற்கை வினையிலே சதியையே தேடினான் ஞாலம் பொறுமை இழந்தத கோலம் அன்னை பூமாதேவி கொதித்துறுமிட சும்மாதான் இருந்திடுமா ஆழும் பூமி மழை வெள்ளம் கூட்ட வீடோ தகர்க்க மலை பிழக்க விலை மதிப்பற்ற உயிர் மண் சரிவிலே புதைந்து துறந்திடவே மூடுபனி கொட்டோ கொட்ட நகர் முடங்க வாயில் நுழையாத புதுப்புதுப் பெயரோடு சுற்றிச் சுழலும் சூறாவளியில் அழிவுதான்.